6e dag van de Zeven Bijzondere Dagen

Dag 6 ~ Maandag 9 februari

God wist wat we aankonden ~ die dag kwamen er nog steeds mensen op bezoek, maar gelukkig steeds twee tegelijk, en niet ofafgebroken.

We gingen door met delen en herinneren van ons bijzondere jongetje. Een religieuze buurman vertelde ons dat het meest intense verdriet er tijdens de de eerste drie dagen van de Shiwa uitkomt. Dan zijn meestal de meest direkte familieleden aanwezig. Op de vierde dag is het verdriet nog steeds aanwezig, het gemis ook, maar de tranen vloeien wat minder vaak. Dat had ik ook zo ervaren.

We praatten weer bij met een ander bijzonder Nederlands echtpaar die moesten verhuizen en nu op zoek waren naar een ander huis. We hadden een kennis die een flat te huur had, en Wim beloofde die vrouw te benaderen. Wie weet? Het rimpeleffect van de shiwa.....
Als er geen bezoek was hield Wim zich bezig met het versturen en beantwoorden van e-mails (en tussendoor ook de Ambassade mailing verzendklaar maken); ik werkte aan Na’il’s blog en schreef verhaaltjes over hem. Het ontketende een overweldigende lawine van ideeën!
Een Amerikaanse vriendin had me gevraagd gastschrijfster te worden op haar blog, waar ik een verhaal geplaatst had getiteld “Een prachtig jongetje!”.

Er kwamen heel bemoedigende reacties op, wat mij deed besluiten om deze 30 rouwdagen te gebruiken om over Na’il te schrijven. Om het al mijn aandacht te kunnen geven, moest ik echter mijn nieuwe roman even in de wachtkamer zetten.

We begonnen ook te zien dat we meer structuur in onze levens moesten brengen. Door Na’il’s overlijden moest er een balans komen tussen zittende activiteiten, zoals schrijven, en in beweging te blijven.

Maar bovenal moest ik mezelf ‘genadig’ zijn, mezelf de tijd gunnen om dit verlies te verwerken, en me niet op tijdrovende projecten te storten.

Nog maar één dag te gaan. Ik was zo ontzettend moe, en wilde maar dat het alvast achter de rug was.