Het ontvouwen der Zeilen

"Sterven is als het vertrekken van een schip.

Ze ontvouwt haar zeilen bij zonsopgang en koerst naar de einder.

Als het schip aan de horizon verdwijnt, blijft iedereen verdrietig achter.

Maar ergens, aan de andere oever, staat een groep mensen te wachten in spanning.

Als als in de verte de zeilen te zien zijn, schreeuwt iemand vol blijdschap:

"Daar komt hij!"

(Jan de Hartog)

Wat een vreugde zal er in de hemel geweest zijn toen Na'il verwelkoomd werd!