3e dag van de Zeven Bijzondere Dagen

3e dag ~ Vrijdag 6 Februari

Zes dagen per week, meestal rond 6.30 uur maakte ik Na’il altijd voorzichtig wakker door over zijn zachte, kort geknipte witte haartjes te strijken en hem op zijn wangetje te kussen. Zijn bovenlichaam lag altijd verborgen onder een berg dekens. Zelfs al droeg hij een korte pyjama (een lange broek trok hij altijd weer meteen uit), verbaasde ik me altijd dat zijn voetjes warm aanvoelden. Nu had ik er spijt van dat we nooit een foto hadden gemaakt van zijn vreemde slaapgewoonte.

Nadia werd wakker met, “Na’il is dood. Mag ik zijn DVD’s?”
God zij dank voor simpele zielen!

Ik besloot een begin te maken met dingen op te gaan schrijven, zodat de herinneringen aan Na’il niet verloren zouden gaan. Helemaal met ons leven in Israel, waar zelfs een ‘gewone’ dag soms nogal overweldigend kan zijn, zouden die herinneringen gemakkelijk kunnen ondersneeuwen.
Ik wist ook dat het me zou helpen mijn verdriet te verwerken.

Verschillende keren hadden mensen mij al gevraagd of ik een boek ging schrijven over ons leven met de kinderen. Daar had ik over nagedacht, maar wist dat ik nog niet klaar was om over de levende hel te schrijven die we doorgemaakt hadden met onze eerste pleegzoon, die "Borderlijn" was.
Van de tien jaar dat hij bij ons gewoond had, had ik niet al te veel kostbare herinneringen.

Na’il echter, was een totaal ander kind, en ook al hadden we vanwege hem heel wat offers moeten brengen, toch waren de meeste herinneringen bijzonder en blij – voldoende om “Blij te zijn met een Leven”.

Van het een kwam het ander: ik maakte een speciaal Blog (Celebrating a Life) en een aparte bladzijde op de Website. Wat was ik God dankbaar voor mijn schrijftalent! Zonder dat zou ik zeker in een gigantisch gat zijn gevallen. Doordat ik over Na’il kon schrijven, was ik in staat om op een constructieve manier te rouwen.
Ik wilde ook dat zoveel mogelijk mensen zouden horen wat een bijzonder kind Na’il was geweest, en hoopte dat dit door zou gaan, zelfs na zijn overlijden.

Later realizeerde ik me dat dit vaak de manier is waarop het Joodse volk op een verlies of calamiteit reageert: zij maken er iets positiefs van, iets wat anderen zegent, en gelijkertijd bewaard het de herinnering aan hun geliefde.

Mensen bezochtten ons huis, telefoneerden ens schreven ons. Ook al was het soms erg overweldigend, toch voelden we ons gezegend door alle bezorgheid, bemoedigen en liefde.

Een collega van Wim maakte een speciale kipschotel en een chocolade taart, alleen maar omdat Nadia tegen haar gezegd had dat ze daar zo gek op was.

De bereidwilligheid van Avi en Yaron, Will en Diet’s jongens, om samen met ons de Shabbat’s maaltijd te houden, in plaats van naar een Jeugdconferentie te gaan, ontroerde me diep.

Ik zag op tegen de Shabbat, en vroeg me af wat die brengen zou.