2e dag van de Zeven Bijzondere Dagen

2e dag ~ Donderdag 5 Februari

Nadia’s bezoek aan de psychiater kon niet worden uitgesteld, want ze had heel hard professionele hulp nodig. Helemaal nu, met dit traumatische gebeuren. Ik vertrouwde mezelf niet achter het stuur en was dankbaar dat Wim ons naar Oost-Jeruzalem reed. De dokter had ook Na’il behandeld, en terwijl de tranen langs mijn wangen stroomden, vertelde ik haar wat er gebeurd was.
Toen we ons klaar maakten om weer te vertrekken, met nieuwe recepten voor Nadia, zei de lieve vrouw dat ik altijd bij haar kon komen op het spreekuur als ik over Na’il wilde praten.

Voordat we naar huis gingen, moesten we eerst langs Wim’s kantoor rijden, waar hij alle spullen verzamelde die nodig waren om de mailing van de nieuwsbrief vanuit thuis te verzorgen.
We moesten huilen en lachen om een opmerking van een van zijn collega’s die zei dat Na’il de “Eeuwige Tijd Lift” had genomen, recht de hemel in. De “Tijd Lift” was een van Na’il’s meest geliefde uitjes. (Zie apart verhaal).

“Mag ik alsjeblieft langskomen?” schreef Mirjam in een SMS. Iedere zondagmiddag nam ze Na’il voor drie uurtjes mee uit, en ze was gek op hem. We begonnen nu het belang te zien van de Shiwa, niet alleen voor onszelf, maar ook allen die van Na’il gehouden en hem gekend hadden.

Toen de secretaresse van de orthodontist belden, nam ik aan dat ze al over Na’il gehoord had. Maar ze had alleen maar een afspraak willen verzetten, en was zeer geschokt toen ze het nieuws hoorde. Kort daarna belde de orthodontist op om zijn medeleven te betuigen en de hoofdzuster van de kindertandartsafdeling in het ziekenhuis vroeg of ook zij alsjeblieft op bezoek komen?

De tekst die we op de rouwaankondigen zetten kwam van een van de kaarten, en verwoordde precies wat we voelden: “Verdriet om een verlies, Vreugde om een Leven”.
Onze buurvrouw legde ons uit hoe het bij een Shiwa toeging, wat de regels waren voor de familie en de bezoekers. We besloten om ‘open huis’ te houden van 10.00 tot 19.00 uur.

Toen mijn zus persoonlijk het nieuws aan mijn 88 jarige moeder ging vertellen, dacht die eerst dat een ander kleinkind was overleden. Het was voor haar een dubbele schok toen ze zich realiseerde dat het Na’il was.
We huilden samen over de telefoon, en ik voelde me onmachtig dat we elkaar niet konden omhelzen en troosten. Savta (oma) had de kleine jongen goed leren kennen toen ze 1 ½ jaar lang bij in Jeruzalem woonde. Ook Na’il had veel van zijn Savta gehouden.
Ik maakte me zorgen over mijn moeder in het verre Holland en wilde maar dat ze bij ons was. Dan kon ze delen in de blijken van liefde en troost die we ontvingen. Ik hoopte dat zij op haar beurt mensen zou hebben die haar konden troosten als het verlies haar overspoelde. En natuurlijk maakte op haar beurt mijn moeder zich zorgen om mij, en vroeg zich af of ik dit verlies wel zou kunnen dragen.

Fahima kwam thuis. Ieder van onze gehandicapte pleegkinderen leefde in zijn of haar kleine wereldje, als een eiland, bezig met hun eigen beslommeringen, en was niet al te veel betrokken bij de ander. Ook al had Fahima dan niet veel kontakt met haar ‘broertje’, had het plotselinge overlijden haar natuurlijk erg geschokt. Toch waren we een gezin, ook al was het dan een beetje onsamenhangend, die juist in tijden van verdriet elkaar nodig hadden.
Gelukkig hadden Fahima’s vrienden en vriendinnen haar geweldig opgevangen toen ze gisteren het nieuws hoorde.

Bezoekers begroetten ons niet met de gebruikelijke “shalom”, maar met “het spijt me zo!” Het eerste wat ze deden was een van de fotoalbums pakken. Niemand wilde iets eten of drinken, alleen maar bij ons zitten en over een kostbaar jongetje praten. De verhalen die men met ons deelden ontroerden ons, en we waren zo bemoediged te horen op welke bijzondere manier ‘ons’ jongetje zovele levens had aangeraakt in de bijna 12 jaar dat hij bij ons geweest was.

We hadden amper tijd om adem te halen, laat staan te koken, en opnieuw waren we dankbaar voor de warme maaltijd die Wim’s werk kwam brengen.
Het voedde tenminste de rest van de familie, want mijn eetlust was verdwenen.

Opnieuw werd het een korte nacht. Opnieuw werd ik om 3 uur wakker, overvallen door de wetenschap dat er morgenochtend geen kleine jongen op mij wachtte die naar school geholpen moest te worden.