1e dag van Zeven Bijzondere Dagen

ZEVEN BIJZONDERE EN GEZEGENDE DAGEN

Onze geliefde pleegzoon Na’il overleed zeer plotseling op 4 Februari, 2009.
Als Christen hebben we verschillende gebruiken, maar desondanks besloten we volgens het Joodse gebruik de 7 rouwdagen (Shiwa) te houden voor onze Moslim zoon.

1e Dag ~ Woensdag 4 Februari

Na’il overleed om 9.30 uur in het ziekenhuis, en pas rond het middaguur keerden we uitgeput en verdwaasd naar huis terug.

De avond daarvoor, toen ik Na’il naar het ziekenhuis had genomen, was Wim begonnen e-mails te sturen naar zijn internationale vriendenkring, waarin hij gebed vroeg voor ons kleine manneke. Helaas moest hij hen nu het trieste nieuws van Na'il's overlijden meedelen, en al heel spoedig kwamen de eerste geschokte reacties binnen.

Na’il’s school en onze maatschappelijk werkster waren al in kennis gesteld toen we nog in het ziekenhuis waren. Terwijl ik probeerde een paar uurtjes slaap in te halen na een slapeloze nacht, belde Wim zijn familie en onze buren. Onze buurman de dokter liet zijn praktijk met patienten in de steek, en reed meteen naar ons toe.

De maatschappelijk werkster was bij ons toen we Nadia het nieuws vertelden dat haar ‘broertje’ overleden was en nu in de hemel. Ze barste in tranen uit, om niet snel daarna te vragen, “Mag ik zijn kamer hebben?”

Fahima voelde zich niet lekker en zou de volgende dag naar Jeruzalem terug keren.
15.30 uur was de tijd dat Na’il meestal uit school thuiskwam. Zijn chauffeur en de begeleidster kwamen speciaal langs om met ons te huilen. Nooit meer zouden we het getoeter van het busje horen, het teken dat Na’il terug van school was.

In een Joodse familie vangt de Shiwa direkt na de begrafenis aan, die binnen 24 uur moet plaatsvinden. Wij hadden geen gelegenheid om Na’il’s begrafenis bij te wonen.

Rond 16.00 uur belde Na’il’s vader op met de mededeling dat Na’il nu was bijgezet in een familiegraf tegenover de Olijfberg. (Zie apart verhaal “Begrafenis van een Engel”).
Ik had geen energie om te koken, en Wim’s collega’s verrasten ons door een ovenschotel te brengen, samen met een pot geurende hyacinten, waar een prachtig kaartje aan vast zat.

Samen met onze beste vrienden Will, Diet en hun twee jongens, (die gewoon familie zijn geworden), huilden en rouwden we om het verlies van onze kostbare kleine jongen.

Meer e-mails begonnen binnen te komen, en de telefoon hield niet op met rinkelen. Omdat mijn Hebreeuws beter is dan dat van Wim, moest ik iedere keer weer opnieuw hetzelfde verhaal vertellen.

Terwijl ik Na’il’s beddegoed en kleertjes in de wasmachine stopte en zijn kamertje een beetje op orde bracht, was het zo moeilijk voor te stellen dat hij er niet meer was. En nooit meer terug zou komen.

’s Avonds rolden we doodmoe in bed. Ik werd echter al weer om 3 uur wakker. Langzaamaan begon het schrijnende verlies tot mijn slaperige brein door te dringen. Overweldigd door verdriet doordrenkte ik mijn kussen met tranen en wachtte tot het ochted werd.