7e dag van de Zeven Bijzondere Dagen

Dag 7 ~ dinsdag 10 februari

Vorige week leefde Na’il nog. Was het pas een week geleden? Het was zo ontzettend moeilijk om voor te stellen, maar de rauwe waarheid loog niet ~ zijn lege kamertje, de elektrische rolstoel die ongebruikt in een hoek stond; de commode nu gevuld met fotoalbums; een paraplu op zijn bed, die geen vijf minuten heel gebleven zou zijn als hij nog geleefd had....
De medicijnkast hoefden we ook niet langer op slot te doen – een deur die Na’il ’s morgens altijd als eerste controleerde, want soms vergat ik wel eens om deze op slot te doen. Hij had het meteen in de gaten, deed dan gauw de la open om erin te kijken, want misschien viel er wel een injectiespuit te bietsen....

Voor de laatste keer stak ik de herdenkingskaars naast Na’il’s foto aan die op het dressoir stond, en was blij dat de Shiwa ten einde liep.

De meeste bezoekers die langskwamen waren vrienden van Fahima ~ we waren blij voor haar.

Toen de zevendaagse rouwperiode ten einde liep, dachten Wim en ik terug aan al de mensen die langsgekomen waren, ons gebeld of geschreven hadden. Zij hadden niet alleen ons verdriet gedeeld, maar ook samen met ons Na’il’s leven gevierd.

Er was zoveel om dankbaar voor te zijn!
Het waren waarachtig zeven heel bijzondere en gezegende dagen geweest!