5e dag van de Zeven Bijzondere Dagen

Dag 5 ~ Zondag 8 Februari

Wim begon te praten over een weekendje weg, en misschien konden we zelfs de meisjes nu voor een vakantie mee naar Nederland nemen. Ik wilde wegkruipen ~ dat was het laatste waar ik nu aan wilde denken!
In deze overlevingsfase kon ik me nog niet bezighouden met de plotselinge ‘mogelijkheden’ die Na’il’s overlijden met zich meebrachten.

De eerste bezoekers kondigden zich aan, en het leek alsof er een dam was doorgebroken. Ze bleven maar komen, golf na golf na golf.
Sommige mensen waren verbaasd elkaar bij ons te ontmoeten: “Hé! Jij ook hier?”

Leraressen en het hoofd van Na’il’s huidige en voormalige school kwamen op bezoek, tesamen met anderen die met hem gewerkt hadden of hem kenden; dan waren er de telefoontjes: “Ik wilde alleen maar even weten hoe het met jullie gaat...;” ik keerde weer terug naar het bezoek, pratend, vertellend, steeds maar weer delen over dat bijzondere kereltje. Ik had bijna geen stem meer over van al dat gepraat in het hebreeuws, en we hadden amper tijd om wat te drinken, laat staan te eten.

’s Avonds, na een kort ommetje door de buurt om tenminste wat frisse lucht te happen, liep ik naar huis terug. M’n hart zonk in de schoenen toen ik Wim bij het hek zag praten met een buurvrouw. Ik verlangde zo naar m’n bed, maar inplaats daarvan haalde ik diep adem en bleef op van vermoeidheid trillende benen bij hen staan praten.
Eenmaal in bed, bad ik om kracht en vroeg me af of ik nog zo’n dag zou kunnen overleven.