Alls eerste gingen we naar zijn klas waar de lerares, die officieel met zwangerschapsverlof was, speciaal voor deze gelegenheid was gekomen. Ze las voor uit een boekje dat de klas ter ere van Na’il had samensteld.

Op zijn/haar eigen manier verwoordden zij hun verdriet over het verlies van hun vriendje, waar ze het allemaal nog erg moeilijk mee hadden. Omdat het te emotioneel voor hen zou zijn, had de staf had besloten dat de kinderen de rest van de ceremonie niet zouden bijwonen.
Vertaling:
" Na’il ~ Ik herinner me nog de eerste keer dat ik je zag, 1 ½ jaar geleden. Dat was op de eerste dag van het nieuwe schooljaar.
Ik was nogal van je uiterlijk geschrokken, maar nam me voor jouw juffrouw te zijn en van je te houden. Al heel snel leerde ik je kennen, je bijzondere charme, en ging ik van je houden.
Het was echt een uitdaging om je les te geven – je ging steeds vooruit en ik wist nooit wat het volgende onderwerp was dat je zou kunnen leren.
Je voegde blijdschap aan de klas toe en je ontdeugendheid en plezier en je verbaasde ons altijd door je creativiteit. In school vond je dingen die je plezier gaven, dingen waar je van genoot, zoals b.v. een rollator, een grote schotel, een elektrische tandenborstel, zelfs het ‘eten’ van joysticks!
Je had een verbazingwekkende manier om te krijgen wat je wilde, en deed dat op een speciale en creatieve manier.
Het is moeilijk voor te stellen dat je niet langer bij ons bent, want je was een kind vol van leven, vol aktie en vitaliteit.
Ik hou van je en mis je!
Ronit, die het laatste jaar van je leven jouw juffrouw was op de Ilanot school.
De kinderen kregen ieder een klein kadootje ter aandenken van Na’il, waarna we samen met de staf naar de lerarenkamer vertrokken.


Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.